­

"Wij geloven dat vanuit de liefde

Gods elk mens waardevol is"

onlineNu veel kerken open online-kerkdiensten aanbieden,
valt er veel te beluisteren en te bekijken.
Op " Kerkomroep" en " Kerkdienst gemist" kun je zien
en horen, hoe iedere kerk zijn best doet om er wat
moois van te maken.
Muziek groepen, mensen die solo zingen, of een
dominee, die alles alleen voor zijn rekening neemt.
Op de Duitse TV ( kanaal 55), zag ik zelfs op een
ochtend een buitenkerkdienst, waar mensen gezellig
op een kleedje op het gras zaten.
Daar waren wel veel mensen bij elkaar.
Zo zie ik meer kerkdiensten, dan ooit, al moet ik toegeven, dat ik sommige preken wel eens doorspoel
( nooit Maarn natuurlijk...😶)
Als niet zo'n trouwe kerkganger, heb ik weer helemaal het gevoel erbij te horen, in deze rare " Corona tijd".
Ook tippen wij elkaar wel eens over een dienst, die we mooi vonden.
De " Kempen dienst" op You Tube, bijvoorbeeld......de omgeving waarin ik ben opgegroeid.

De mooiste diensten vind ik toch wel, die waar de gewone kerkdiensten worden gevolgd.
Een paar zangers, die de gemeente zang doen en de melodie op het scherm ,
zodat je eventueel kunt meezingen, of in ieder geval de woorden kunt meelezen.

Nog even en dan mogen weer meer mensen in de kerk aanwezig zijn, ze mogen
helaas niet zingen......net als tot voor kort in de RK kerk, zij luisterden ook alleen
naar naar het koor, de pastor en de muziek.
Het lijkt me een mooi begin.
Zo komt er dan zo langzamerhand een einde aan een vreemde, maar ook wel
rustige periode, waarin niet alles meer kon, en dus ook veel dingen niet hoefden.

Laten we hopen, dat " Het Virus", een beetje onder controle te houden is,
tot er een vaccin is ontwikkeld.
Want het abnormale, moet niet normaal worden....

Jannie Koppert.
5 juli 2020.

corona

 

 

 

 


Het is lente, de zon schijnt heerlijk en de vogels maken net zo'n vrolijke drukte als vorige jaren.
Toch is alles niet meer hetzelfde momenteel, eigenlijk is niets meer hetzelfde...
Zoveel mogelijk binnen blijven en afstand houden van elkaar, dat is de opdracht, al zo'n week of vijf.
Ik besef wel degelijk, dat ik in een bevoorrechte positie ben, in het bezit van een tuin en het belangrijkste , nog steeds geen geliefden die door het "virus" zijn getroffen.

Het "virus" waar we iedere dag in de media een "update" van krijgen.
Het "virus" , waarvan we dachten dat het alleen in landen " ver van ons bed" zou kunnen toeslaan.
Virologen en intensivisten, worden zo ongeveer bekende Nederlanders, zo vaak zijn ze in praatprogramma's te zien.
Ik probeer wat minder naar dit soort tv programma's te kijken, hoewel dat nog niet helemaal lukt.

Vooral de toestand in de verpleegtehuizen baart mij zorgen.
Mijn zus van 88 mag geen bezoek ontvangen en lijdt daar erg onder.
Haar dochter, die de was bij de voordeur afhaalt, praat vanaf het parkeerterrein, door de telefoon, met haar.
Zo nu en dan krijgen we een telefoontje of lieve kaart van onze kleinkinderen, dat is heel mooi, maar liever zouden we ze even stevig knuffelen natuurlijk.

Evenals de zoons, die wel eens in de tuin verschijnen.
De oude dame, die ik graag bezoek, heeft een briefje op de deur gehangen;
"Ik ontvang geen bezoek vanwege het Corona virus!" 
Dus maar een kaartje brengen of een briefje schrijven...

Vanmorgen weer via "Kerkomroep", de dienst bekeken uit "de ontmoetingskapel" in Maarn.
Ik vind dat er een mooie vorm is gevonden.
Het voelt als een echte kerkdienst. ( Mijn zus in het verzorgingshuis in Friesland kijkt mee! )
Ik vind het toch knap hoe allerlei nieuwe dingen zo snel opgestart worden, het thuis onderwijs via internet is daar ook een goed voorbeeld van.

Maar hoe mooi en warm ook alle nieuwe initiatieven zijn, we snakken weer naar het normaal, van een paar maanden geleden.
Laten we hopen, dat deze tijd ons ook wat goeds heeft opgeleverd en dat we de toekomst met vertrouwen tegemoet zien, ook al zal alles niet hetzelfde zijn.
De vogels zullen zich er waarschijnlijk weinig van aantrekken, die blijven gewoon hetzelfde zingen, als vandaag.

Jannie Koppert

Voor de dienst begon keek ik de liturgie even door.
Erboven staat: “En wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren!”

Ik ben verrast, dit was toch het gedicht dat bij de uitvaart van mijn schoonmoeder centraal stond. Van wie was het ook alweer…?
Ik stoot Hans aan en vraag: “Hoe heet die brug, die wij altijd overgaan op weg naar het zuiden…, je weet wel, bij die toren zonder spits?”
Ik wijs naar de tekst (een typisch voorbeeld van onze communicatie tegenwoordig, vrees ik).
nijhoff“Nijhoff-brug”  zegt hij en gaat weer door met het voorprogrammeren van de te zingen liederen.
Nu ik weet hoe die brug heet, weet ik dus ook de naam van de dichter.

Anna

De dominee uit een dorp in de Betuwe kreeg in de oorlog het verzoek een plaats te vinden voor een Joods echtpaar. Zij kwamen oorspronkelijk uit Berlijn, maar werden daar verjaagd en moesten huis en spullen achter laten. Aanvankelijk waren ze veilig in Den Haag, maar dat was van korte duur. Ook daar moesten ze weg.

jannie

Vorig jaar deed ik mee aan “NL-DOET”. Een dag vrijwilligerswerk in het AZC in Leersum had ik uitgekozen.

­