­

"Wij geloven dat vanuit de liefde

Gods elk mens waardevol is"

Ik wens je licht, wens je nuance, ik wens ieder zijn deel.
Ik wens je waardigheid, wens je stilte, omdat iedereen schreeuwt.
We willen allemaal een lang leven, maar niet marginaal.
Een monopolie op de waarheid claimen we allemaal.

Wanneer de ruis het overneemt van de verbazing.
Als je angstig bent en niets meer durft te vragen.
En als alles geprobeerd is om te praten.
Leef lang.

Uit Leef Lang door Sticks & Typhoon

bijmij

Liggend in stilte
midden in een wereld vol ruis
ver weg, dichtbij

jonge mensen
brengen jonge mensen om
vanwaar,
waartoe?

Een daad om niets
de schok zo groot,
hoe groot Heer
moet de veerkracht zijn
om te doorstaan,
om te boven te komen?

Liggend in stilte
woelt in de ziel
de wereld rondom,
smeekt een stem:

Wees daar Heer,
open Uw armen.


Geralda
Juli 2018

Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad
hoe lief ik je had.

Maar zeg het aan geen mens,
ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man 
alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad 
als ik jou.

schrijver

Schrijver: Hans Andreus

 

                               Ik voel mij zo dikwijls een kariatide,
                               aan voeten en hoofd zit ik vast…
                               en nooit kan ik mij van de aarde verheffen
                               of raak ik bevrijd van mijn last.

 Maar God heeft gezegd dat de aarde mijn plaats is
 en dat ik daar rechtop moet staan,
 zodat ik, wanneer mij de kracht gaat ontbreken 
 mijn ogen ten hemel kan slaan.

 Oh, dat ik toch nooit tot een Atlas zal worden, 
 die onder zijn last staat gebukt,
 die niet meer in staat is zijn hoofd op te heffen
 waar de zwaarte der wereld op drukt.

 Mijn God, laat mij blijven Uw kariatide,
                               geef daartoe de kracht aan Uw kind!
                               En kan ik het leven niet rechtop meer dragen,
                               dat U mij dan knielende vindt…


Rodin: Kariatide die valt onder de zware last


Betty Holtrop, Juli 1952

­