­

"Wij geloven dat vanuit de liefde

Gods elk mens waardevol is"

Tot nu toe heb ik in mijn columns nooit plaatselijke situaties of ontwikkelingen aan de orde – of zo u wilt “aan de kaak” – gesteld. Dat is namelijk een heikele zaak. Je kan zomaar op iemands tenen gaan staan en dat probeer ik te allen tijde te vermijden. Ook lezen anderen mee. Toch zijn er wel eens zaken waaraan ik in een column aandacht zou willen besteden. Vandaar dat ik nu toch een plaatselijke situatie aan een beschouwing wil onderwerpen. Dat iemand het niet met mij eens hoeft te zijn is natuurlijk vanzelfsprekend.

Je hoort of leest dit woord bijna dagelijks. Het gaat dan duidelijk niet over uw of mijn identiteit, maar over onze identiteit, onze Nederlandse identiteit, die dan vaak nader wordt aangeduid als onze Joods-Christelijke identiteit. Politici uit bepaalde hoek gebruiken deze terminologie regelmatig, om niet te zeggen te pas en te onpas. Waar gaat het dan over?

Zo luidde de kop op de voorpagina van Trouw van 31 december 2016. Oei dacht ik, dat gaat gedoe geven. Vuurwerk op oudejaarsdag! En ja hoor, op 2 januari drie ingezonden reacties in de rubriek brieven, inslagen dus. Merkwaardig was het echter dat deze reacties vooral betrekking hadden op de wijze waarop Trouw was omgegaan met een interview met René de Reuver, de scriba van de PKN. Waarom? Op de voorpagina kritische reacties op dit interview, dat pas een aantal pagina's verderop was te vinden. Inderdaad de omgekeerde wereld, zo hoort het niet. Eerst woord en dan pas weerwoord.

Sinds kort hebben wij in ons land een Theoloog des Vaderlands. In die hoedanigheid werd onlangs Janneke Stegeman verkozen.

Theoloog des Vaderlands, een nogal pretentieuze titel. Eerlijk gezegd had ik verwacht (hoewel ik helemaal niet van deze verkiezing afwist) dat dit predikaat zou worden toegekend aan een of andere hoogleraar theologie van een van onze universiteiten.

Het is weer 4 en 5 mei geweest, Dodenherdenking en Bevrijdingsdag. Wij hebben weer stilgestaan bij alles wat we daarmee in verband brengen. Toch vraag ik mij weleens af of het goed en terecht is om er vanalles bij te betrekken. De 4e en 5e mei zijn geen willekeurig gekozen dagen om te gedenken en te vieren, het zijn de dagen waarop jaren geleden in ons land een einde kwam aan de Tweede Wereldoorlog.

­