­

"Wij geloven dat vanuit de liefde

Gods elk mens waardevol is"

betty2betty1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

U ziet hier twee foto’s van twee beeldhouwwerken die beide de naam dragen “De hand van God”.
De eerste zag ik ooit in het Museum van Rodin in Parijs :  de scheppende hand van God.
Een sterke hand, als uit de chaos omhoog gestoken. In die hand liggen twee mensen, maar daarbij
ook een geweldig stuk van de chaos, waaruit zij omhoog zijn getild. Hij maakte dit werk in 1898.                                                        
Het verhaal van het mensenleven, samen geschapen, verbonden met elkaar, geketend aan de
chaos, maar gedragen door- en geborgen in de hand van God.

Het tweede plaatje is een beeld dat ik zag op Java, in Jakarta, in de tuin van het presidentiele paleis.
Het is gemaakt door de Zweedse beeldhouwer Carl Milles, die ooit één van Rodins assistenten in
Parijs was.  Het origineel van dit werk  staat in Stockholm.  Het is een werk dat Milles vlak voor zijn
dood in 1955 afmaakte.   Alweer het verhaal van het mensenleven, maar nu heel anders.
Hier zie je de mens in duizelingwekkende vrijheid, blootgesteld aan talloze risico’s, balancerend op
duim en wijsvinger van Gods hand en het is of hij daar staat in grote spanning ,luisterend naar een
stem van boven…

Van een Zwitserse vriendin ontving ik een brief, waarin zij schreef : “ik ben angstig over de hele
Coronasituatie en over al het verschrikkelijke  dat in de wereld gebeurt. God zij dank dat we
geborgen zijn in de Liefde en Goedheid van God”.

Ik dacht aan de beelden, die Auguste Rodin en Carl Milles ons nalieten. De mens, balancerend 
in de ruimte, met alle vrijheid en talloze risico’s, maar wel staande op de vingers van de hand
van God , met het hoofd geheven naar omhoog vanwaar mogelijk Gods stem in die ruimte klinkt…?                                                  
En de mens, samen, getild uit de chaos, maar met het stuk overgebleven chaos geborgen in de
omsluiting van Gods hand.                                                                             

                                                                                                                                           Betty Holtrop

In Genesis staat dat de mens leven kreeg door de adem van God.

God blies Zijn adem in de mens en de mens kwam tot leven.

Wij mensen merken dat we dat zijn vergeten en dat wij onder alle stress “buiten adem“ raken…
Van het leven met God los.

Als Jezus zulke mensen ontmoet zegt Hij:  kom maar hier met al je ballast en bagage en Ik zal jullie rust geven.
Maar eigenlijk staat er: “Ik zal jullie oprichten en nieuwe adem geven!”

Hier gebeurt de Opstanding in het dagelijkse leven en wordt het Pinksteren hier en nu!

Hoeveel woorden zouden op een dag mensen met elkaar spreken, hoeveel zou er worden afgepraat, thuis, op straat, in winkels, op het werk..? Wezenlijke- en niet wezenlijke gesprekken, lege en geladen woorden, zakelijke en emotionele woorden…en hoeveel zou er gezwegen worden, omdat woorden misschien te kort schieten?  En tenslotte, tussen alle praten en zwijgen door zijn er de woorden, die alleen maar tastende aanduidingen zijn, pogingen om het onzegbare tóch te zeggen en het onbereikbare tóch te grijpen.  Woorden kunnen in elk woordenboek staan, maar de vermelde betekenis hoeft niet altijd te kloppen, want soms is onze lading vol met gevoelens, belevingen en de betekenis is veel genuanceerder dan wat daar in het woordenboek staat. Bij mooie muziek kan je genieten van de klankkleur, maar dat kan niet want klanken hebben geen kleur en zijn onzichtbaar. Daarom is luisteren naar iemand die je iets vertelt zo belangrijk en moeilijk, omdat je signalen moet opvangen in woorden of gebaren die tastenderwijs worden uitgesproken.

Een beeldje op een Kerkplein…

Enige tijd geleden, toen ik naar “Tijd voor Max” keek, kwam “Raad de plaats” aan de orde en zag ik ineens het Kerkplein van Olstbeeld4 met het beeld van de bekende Utrechtse beeldhouwer Pieter d’Hont. Het verraste me, want hoe vaak was ik daar niet langs gelopen gedurende de vele jaren dat ik in Olst woonde en werkte.  Het vrouwenbeeldje wordt door de Olstenaren “Vrouw met duif” genoemd en bij Google “Vrouw metbeeld3 vogel”!  Maar ook destijds, toen ik er woonde, heb ik geprobeerd om uit te leggen wat de beeldhouwer had bedoeld met dit beeldje naast de Kerk, dat hij noemde “Vorm en Geest”, zoals ook geschreven staat op het koperen plaatje op de sokkel Een vrouw met een duif op haar hand is niet zo spannend, zou je zeggen. Maar de spanning ontstaat pas wanneer je de beeldtaal begrijpt en wanneer duidelijk wordt wat de beeldhouwer heeft willen uitdrukken met dit beeldje op deze plaats.

Van de zomer liepen we in Italië langs een oude kerk en uit de toren groeide een flinke boom! Dat was heel opvallend en ik maakte er een foto van. Maar er kwam ook direct in mijn gedachten een beeld bij. Nu moet ik zeggen dat ik altijd in beelden denk . Vroeger in mijn gemeente probeerde ik dat de catechisanten te leren! Ik vroeg hen om , b.v. onderweg naar school, iets te zien wat in verband was te brengen met God of met geloven :”kleine gelijkenisjes maken” noemde ik dat.. Soms ook gaf ik hun een stapeltje foto’s waaruit ze iets moesten zien te verbinden met het geloof.

­