­

"Wij geloven dat vanuit de liefde

Gods elk mens waardevol is"

Er was eens een jongetje dat heel rijk wilde  worden.

Nu willen de meeste jongetjes dat wel, maar dit  jongetje wilde met al dat geld dat hij zou verzamelen ook hele goeie dingen  doen.

Hij was nog maar klein, maar toch al betoverd door de  aanblik van orgels en daarom droomde hij ervan midden in een zaal te staan en  overal om zich heen orgels te zien. Dat zou geweldig zijn en hij zou iedereen  uitnodigen om samen met hem naar die orgels te kijken. Waar je ook kijkt:  orgels, écht te gek.

Dit sprookje slaat natuurlijk nergens op, en Loek  Dijkman is, voorzover ik weet ook niet zo'n dromer, maar het slot van het  sprookje is wel bewaarheid geworden.

Nu eerst even over Loek Dijkman.

Zoals in een interview in NRC Handelsblad stond: hij  is eigenlijk per ongeluk rijk geworden.

Hij wilde eerst priester-arbeider worden in  Zuid-Amerika, maar....hij werd verliefd en besloot dat het celibataire leven  toch niets voor hem was. Toen stapte hij maar in de Touw- en Papierfabriek van  zijn vader en bouwde dit uit tot een miljoenenbedrijf: Topa.

Lang voordat Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen  een hype werd, bracht hij dat al in de praktijk. Hij richtte bijvoorbeeld al in  1984 een laboratorium op dat moest onderzoeken hoe de hoeveelheid  verpakkingsmateriaal voor de klant gereduceerd kon worden want dat zou beter  zijn voor mens en milieu.

Terwijl momenteel, in het neo-liberale tijdperk, het  hoogste streven van de hoogste bazen van grote bedrijven is het verhogen van  aandeelhouderswaarde, vindt Dijkman dat de overwaarde van een bedrijf ten goede  moet komen aan de samenleving en daarom richtte hij de stichting Utopa op waar  alle winst van z'n bedrijf naartoe gesluisd werd.

Utopa richt zich op zaken en mensen die in de knel  dreigen te geraken en dat doet ze op zo'n overtuigende manier, dat destijds  Koningin Beatrix daarvoor aan Loek Dijkman een Zilveren Anjer uitgereikt  heeft.

Zo ondersteunt de stichting het Kinderrechtenhuis in  Leiden, en heeft ze het bomenbos "Arboretum De Dreijen" in Wageningen opgekocht.  Bovendien runt de stichting een soort museum "Het Depot", ook in Wageningen en  ze heeft in het verleden een paar oude kerkorgels via restauratie voor  wegkwijnen behoed en uiteindelijk het Orgelpark opgericht.

Dijkman wil met het Orgelpark een bijdrage leveren  aan het losrukken van het orgel uit de "dodelijke omklemming" van de kerk. Dus  niet omdat hij nou zo gek was op orgels, ook op dat punt klopt het bovenstaande  sprookje niet, maar omdat hij daar ook weer iets in de knel zag komen wat waard  was om gered te worden. Hij wil het orgel een zelfstandige rol laten spelen in  het muziekleven, los van kerk cq. religie. En daar biedt het Orgelpark  letterlijk en figuurlijk een podium voor.

Dus eigenlijk vervult het Orgelpark een vrij  revolutionaire rol, maar dat past wel bij de lokatie, nl. de Parkkerk, vlak  naast het Vondelpark in Amsterdam.

De Parkkerk was de kerk waar ds. Geelkerken zich in  1924 afvroeg of we het Genesisverhaal wel recht doen als we denken dat de slang  werkelijk "zintuiglijk-waarneembaar" gesproken heeft. Gevolg, verhitte  gemoederen, politie in de kerk, enz. enz., maar daar gaan we het niet over  hebben.

Volgende keer over wat er nú in de Parkkerk  gebeurt.

Folkert Horst

- wordt vervolgd -

­