­

"Wij geloven dat vanuit de liefde

Gods elk mens waardevol is"

Een nicht van mij is overleden; ik was bij haar uitvaartdienst.

“Ze was blij dat ze mocht gaan” lees ik op haar overlijdenskaart. Erg ziek was zij; ze liet geen kinderen of echtgenoot na. Wel een lief nichtje, die de plechtigheid leidde.

kaarsjeHet was geen trieste aangelegenheid; neven en nichten zoenden elkaar en zeiden dan “heel standaard”, dat we elkaar alleen nog maar bij zulke gelegenheden zagen ….

Het nichtje begon met een nogal merkwaardige boodschap van haar tante  aan haar ouders. Ze pakte een papiertje, waarop geschreven stond: ”Ik wil alsnog spijt betuigen aan mijn ouders omdat ik ze nooit heb verteld dat veel talenten waar ik mee geprezen werd, van hen afkomstig waren!”

Daarna vertelde het nichtje over het leven van haar tante: wat ze voor haar had betekend en hoe goed ze was geweest in haar werk. Een paar oud-collega’s knikten …. Ook vertelde zij, dat ze een oude agenda had gevonden, waarin haar tante “pijnlijk nauwkeurig” bij hield, wie er op bezoek was geweest of had opgebeld. De agenda had veel lege bladzijden….. Ze was eenzaam geworden, eenzamer dan we dachten.

Zo nu en dan kreeg ik ook een kaartje van haar met een leuk berichtje of een krantenknipsel. Steevast antwoordde ik dan ”dat ik echt eens bij haar langs zou komen”. Ik gedachten was ik er eigenlijk al vaak geweest. Ik wist al op welke treinstation ik moest uitstappen! Zelfs op “streetview” had ik de route naar haar huis al gelopen. Ik had zelfs haar voordeur gezien en de “groene kliko” die buiten stond…..

Ik werd niet vrolijk van mijn gedachten; “Ik ben dus een verschrikkelijke uitsteller en nu is het te laat….!”

Nu was het de beurt aan de jongste broer om iets over zijn zus te vertellen. Het kleine broertje was groot geworden, zag ik. Zonder “spiekbriefje” begon hij te vertellen dat hij weliswaar het dichtst bij haar woonde, maar ook niet zo vaak op bezoek kwam. “Naarmate ze zieker werd, werd ze ook minder leuk gezelschap, ze klaagde nogal veel..” zei hij met enige schaamte. De laatste keer dat hij haar zag, had ze hem bij het afscheid even vast gehouden en gezegd dat ze van hem hield….. “Heel veel zelfs!” Hij was wat beduusd geweest en bedacht later thuis dat hij wat terug had moeten zeggen natuurlijk.

Toen richtte hij zich plotseling tot zijn andere zussen in de zaal. “Heb ik jullie eigenlijk wel eens verteld hoeveel ik van jullie houd en hoeveel jullie voor mij betekenen?”

Met tranen in m’n ogen nam ik me voor: “Dingen op tijd te zeggen en te doen!” Want “spijt” is geen fijn gevoel!

­