­

"Wij geloven dat vanuit de liefde

Gods elk mens waardevol is"

Nee, in dit opschrift zit geen tikfout of spelfout, het is de titel van een boek van ruim honderd jaar geleden, geschreven door Louis Couperus. Ik heb het niet gelezen, u wellicht ook niet, misschien een enkeling. Denkend over een aantal ontwikkelingen moest ik ineens denken aan deze boektitel. Ik ga het nu niet hebben over oude mensen hoewel die in wat volgt wel een rol spelen. Het gaat mij nu om het tweede deel van de boektitel, over de dingen die voorbij gaan of voorbij dreigen te gaan. 

Het nieuwe jaar was nog maar net begonnen of er ging al wat voorbij, de Maarnse Cantorij werd na een bestaan van ruim 32 jaar opgeheven. Waarom? Het werd een club van vooral ouderen. De term oude mensen vermijd ik liever om niemand voor het hoofd te stoten. Eigenlijk typisch dat oudere milder klinkt dan oude, maar dit terzijde. Wij dreigden, maar ook dat moet ik voorzichtig zeggen, langzamerhand in de sfeer van het tweede vers van lied 657 te komen: “Al is mijn stem gebroken, mijn adem zonder kracht.” Blijven doorgaan tot het zover zou komen vonden we geen goede optie. Voorbij! 

Een soortgelijke situatie dreigt ook te ontstaan voor de plaatselijke afdeling van de PCOB.

Die organisatie is er weliswaar juist voor ouderen, maar dan wel voor iedereen boven de 50 jaar. De huidige situatie is echter dat de leeftijd van de leden aanzienlijk hoger ligt. De vier bestuursleden zijn samen zelfs ruim 300 jaar oud en dat wordt een kwetsbare situatie. Doorgaan wordt wel erg moeilijk als er geen jongere opvolgers zijn. Hopelijk wordt u ook eens oud, maar heeft u dan nog een netwerk van Bondgenoten? Voorbij? 

Deze gedachten brengen mij van een titel van een oud boek op een hedendaagse term, de participatiesamenleving. Taalkundig een wat vreemde term, participeren betekent meedoen, dus gaat het eigenlijk om een samenleving waarin je meedoet en dat klinkt nogal vanzelfsprekend. De politieke invulling vind ik daar echter mee in strijd, want daarin wordt  de nadruk gelegd op zelfstandigheid, zelfredzaamheid. In een tijd van toenemende individualisering zou dat zomaar kunnen leiden tot eenzaamheid. Die kant moeten we niet op. Dus laten we toch meedoen in de samenleving, in het groot of in het klein van kerk, koor, vereniging of wat voor club ook. Anderen hebben u best wel eens nodig. 

Cees Tiernego

­