­

"Wij geloven dat vanuit de liefde

Gods elk mens waardevol is"

Een beeldje op een Kerkplein…

Enige tijd geleden, toen ik naar “Tijd voor Max” keek, kwam “Raad de plaats” aan de orde en zag ik ineens het Kerkplein van Olstbeeld4 met het beeld van de bekende Utrechtse beeldhouwer Pieter d’Hont. Het verraste me, want hoe vaak was ik daar niet langs gelopen gedurende de vele jaren dat ik in Olst woonde en werkte.  Het vrouwenbeeldje wordt door de Olstenaren “Vrouw met duif” genoemd en bij Google “Vrouw metbeeld3 vogel”!  Maar ook destijds, toen ik er woonde, heb ik geprobeerd om uit te leggen wat de beeldhouwer had bedoeld met dit beeldje naast de Kerk, dat hij noemde “Vorm en Geest”, zoals ook geschreven staat op het koperen plaatje op de sokkel Een vrouw met een duif op haar hand is niet zo spannend, zou je zeggen. Maar de spanning ontstaat pas wanneer je de beeldtaal begrijpt en wanneer duidelijk wordt wat de beeldhouwer heeft willen uitdrukken met dit beeldje op deze plaats.

Pieter d’Hont heeft deze plek uitgekozen, omdat hij iets wilde maken dat een verbinding zou vormen met het leven in het dorp en die Kerk. Een kerkgebouw fungeert in een samenleving als teken dat mens-zijn méér is dan leven-op-het-platte-vlak-van-alle-dag, hoe goed het ook mogelijk is om daarmee onze agenda’s te vullen en onze dagen te slijten.

LEVEN is: op dat platte vlak van ons aardse bestaan aangeraakt worden door de Geest van God. Pas wanneer de mens in zijn lichamelijke bestaan wordt “gewekt”, wordt het leven volledig. Zoals het in Genesis staat dat God de mens van stof uit de aardbodem formeerde en de levensadem in zijn neus blies en tóen werd de mens een waarachtig levend wezen.                                                                        
Nu wordt deze Geest van God (in de Bijbelse taal is één woord voor adem en geest:  Roeach) vaak voorgesteld als een duif/vogel.

beeldDe beeldhouwer heeft gezocht naar een vorm, waar in hij dit samengaan van lichaam en geest kon uitdrukken. Een vrouwelijke mensengestalte, op wier hand een vogel neerdaalt, even beschermend met de vleugel rustend op haar hoofd. De vogel vond die rustplaats omdat haar hand die landingsplek bood….

De mens is aard gebonden en staat stevig op beide benen, terwijl de Geest licht vleugelig is en zo weer weg kan wieken…Want de Geest van God is nooit ons bezit, maar ”overkomt” ons van tijd tot tijd, “zien soms even” zegt Huub Oosterhuis. En die momenten moeten we niet passief afwachten, maar we moeten er iets voor doen, nl. in ons bestaan er een landingsplaats voor gereed houden!

Zo heeft Pieter d’Hont geprobeerd om in “Vorm en Geest” ons het geheim van het mens-zijn naar lichaam en geest voor ogen te stellen. Een kleine “preek” voor onderweg! 

Toen ik bij “Raad de plaats” dat Kerkplein ineens weer zag, stond daar dat kleine ranke beeldje: een mens, éven aangeraakt door de Geest van God. En ik besefte hoe belangrijk het is om op je door-de-weekse-gangen van je bestaan even “gewekt” te worden!

                                                                                                                                                       Betty Holtrop

­